SAGA ÍSLENSKU ÓPERUNNAR

Íslenska óperan á að baki rúmlega tveggja áratuga sögu - sem enn hefur ekki verið skráð nema að litlu leyti. Íslenska óperan var fyrst stofnuð af hópi söngvara að frumkvæði Garðars Cortes 1978 og flutti hópurinn I Pagliacci eftir Leoncavallo í Háskólabíói í mars 1979. Sami hópur hafði frumkvæði að stofnun Styrktarfélags Íslensku óperunnar 3. október 1980, er sama dag stofnaði Íslensku óperuna sem sjálfseignarstofnun. Seinna í sama mánuði tók Óperan við veglegum hluta dánargjafar Helgu Jónsdóttur og Sigurliða Kristjánssonar kaupmanns og ári síðar var ákveðið að verja gjafafénu til kaupa á Gamla bíói við Ingólfsstræti. Hefur þar verið aðsetur Íslensku óperunnar síðan. Húsinu var breytt nokkuð til að aðlaga það þörfum Óperunnar og hinn 9. janúar 1982 var fyrsta frumsýning Íslensku óperunnar í Gamla bíói á Sígaunabaróninum eftir Strauss.

Afmælisdagur Óperunnar er svolítið á reiki og er ýmist miðað við uppfærsluna á I Pagliacci í mars 1979, eða fyrstu frumsýninguna í janúar 1982. Á þessum árum hefur Íslenska óperan sviðsett óperur 45 sinnum, eða að jafnaði tvisvar á ári. Alls hafa á þessum tíma komið fram rúmlega 100 íslenskir einsöngvarar og yfir 20 erlendir. Fjölmargir þeirra söngvara sem nú gera garðinn frægan í erlendum óperuhúsum hafa debúterað á sviði Íslensku óperunnar. Frá upphafi fram til dagsins í dag hafa alls ríflega 300.000 gestir sótt sýningar Óperunnar - en aðsóknarmetið á ennþá Sígaunabaróninn, fyrsta óperuuppfærslan í húsinu. Þá sýningu sáu 23.000 gestir.